Feminizm to weganizm. Czy kontrowersyjny tytuł książki Karoliny Skowron-Baki wnosi coś ważnego w dyskusję o walkę z różnymi formami dyskryminacji?

Pomimo nienajlepszej reputacji, myślenie czarno-białe jest powszechne, nieuniknione i w zasadzie niezbędne. Równocześnie bywa problematyczne.

Dlaczego nasz wstręt do zabijania tak łatwo zanika? Tołstoj (popierając wegetarianizm) daje na to celną odpowiedź.

Albo weganizm jest dla wszystkich, albo dla nikogo. Nie tylko dla ascetów czy dla poetów. Nie jedynie dla cyklistów czy ekstremistów. Ma być dla wszystkich!

Jak dobrze znamy nasze psy? Czy są momenty, kiedy je przeceniamy? A może są też chwile, gdy nie doszacowujemy ich umysłowych możliwości? Co wiemy o umysłach zwierząt?

Używać czy nie używać? Pytać siebie czy zainteresowanych? Czy jest w tym rasizm? Co z wolnością słowa? Co z poprawnością polityczną? Czy warto żegnać się z niektórymi wyrazami?

Czy zwierzę laboratoryjne to takie żywe narzędzie? A może ochotnik? Dlaczego sprzeciw wobec eksperymentom na zwierzętach nie zawsze idzie w parze z weganizmem? Dlaczego wciąż eksperymentujemy?